De Mechelse herder

  

Welkom

Foto's

Overige foto's

 

Dekreuen

De     Mechelaar         

 

Informatie

Links

 

Gastenboek

Email

             

          

 

Schofthoogte: 

Reu 60 - 66 cm.  Teef 56 - 62 cm.

Gewicht:
Re 25 - 30 kg. Teef 20 - 25 kg.

Verschijning:
Krachtig, elegant, gespierd.

Aard:
Actief, waaks, zelfverzekerd.

Hoofd:
Lang.
Schedel: niet te breed..
Voorhoofd: afgeplat.
Stop: matig.
Snuit: lang.

Ogen:
Groot.
Kleur: bruin.
Oogranden: zwart.
Uitstraling: levendig.

Oren:
Klein, rechtop staand.
Aanzet: hoog.
Vorm: driehoek.

Mond:
Lippen: dun
Gebit: schaargebit. Tanggebit mag ook.

Hals:
Lang, gespierd.
Opgericht.

Voorhand:
Schouderblad: lang, schuin.

Voorbenen: stevig, recht.

Lichaam:
Krachtig.
Borst: niet breed.
Rug: recht, kort, gespierd.
Lendenen: recht, tevig, kort.

Achterhand:
Krachtig.
Dijen: sterk, gespierd.

Voeten:
Voorvoeten: rond.
Achtervoeten: ovaal.
Tenen: gebogen, gesloten.
Voetzolen: dik.
Nagels: donker, dik.

Beweging:
Vrij, regelmatig.
Snel.

Staart:
Aanzet: krachtig.
Hangend dragen (rust).

Kleur:
Zwartgevlamd vaalrood.
Masker: zwart.

Vacht:
Dicht, aanliggend, kort.
Ondervacht: wol.

Fouten:
Vacht: lang.
Vacht: ontbreken van zwarte haarpunten.
Masker: afwezig of onvoldoende aanwezig.

Diskwalificerende fouten:
Masker: afwezig.

NB:
Reuen: twee testikels moeten goed ingedaald zijn in het scrotum.

 

Herkomst

Land van Herkomst: BelgiŰ

Publicatiedatum van geldige originele standaard :  : 13.03.2001

Gebruik: Oorspronkelijk een herdershond, nu een gebruiks- (waken, verdedigen, speuren, enz) en veelzijdig diensthond,

evenals gezinshond.

Groepsindeling F.C.I.: Groep1: Herders- en veedrijvershonden (uitgezonderd Zwitserse veedrijvershonden

 Sectie 1: Herdershonden  Met werkproef

 

Korte Geschiedenis van het ras:

 

Op het einde van de jaren 80 waren er in BelgiŰ een groot aantal honden die de kudden dreven. Het type was heterogeen en de vachten

uiterst verscheiden. Met het doel wat orde op zaken te stellen vormeden enkele gedreven hondenliefhebbers een groep. Ze lieten zich

adviseren door Professor A.Reul van de veeartsenijschool te Creghem, die mag worden beschouwd als de echte pionier en grondlegger

van het ras.

Het ras is officieel ontstaan tussen 1891 en 1897. Op 29 september 1891 werd te Brussel de "Club du Chien de Berger Belge" opgericht

en op 15 november van hetzelfde jaar organiseerde Prof. A.Reul een bijeenkomst in Cureghem van 117 honden, wat toeliet om het bestand

te tellen en de beste exemplaren te selecteren. De daaropvolgende jaren werd begonnen met een echte fokselectie, door toepassen van

extreem dichte inteelt op enkele dekreuen.

Op 3 april 1892 werd door de "Club du Chien de Berger Belge" reeds een eerste, erg gedetailleerde ras standaard opgesteld. EÚn enkel ras

was toegelaten, met drie haarvariŰteiten. Nochtans, zoals men destijds zei, was de Belgische Herder maar een hond van `de kleine luiden`,

een ras dus

dat nog prestige miste. Dit had als gevolg dat slechts in 1901 de eerste Belgische Herders in het stamboek van de Koninklijke Maatschappij

Sint-Hubertus (L.O.S.H.) werden ingeschreven.

In de loop van de jaren die volgden namen de bestuurders van de herdershondenliefhebberij vastberaden de taak op zich om eenheid te brengen

in

het type en om de fouten te verbeteren. Men mag stellen dat reeds rond 1910 het type en het karakter van de Belgische herder vastlagen.

In de loop van de geschiedenis van het ras heeft het probleem van de verschillende variŰteiten en de toegelaten kleuren aanleiding gegeven tot veel

controversen. In tegenstelling hiermede zijn er echter nooit meningsverschillen geweest met betrekking tot de lichaamsbouw van de Berlgische Herder,

zijn karakter en zijn werkaanleg.

Algemeen Voorkomen: de Belgische Herder is een middellijnige hond, met harmonische verhoudingen, die elegantie paart aan kracht. Hij is

middelgroot,

droog en sterk bespierd, inschrijfbaar in een vierkant, rustiek, gewend aan het openluchtleven en gebouwd om te weersteen aan de zo frequente

weersveranderingen van het Belgische klimaat. Door de harmonie van zijn bouw en zijn fier gedragen hoofd moet de Belgische Herder de indruk

geven van

sierlijke kracht, hetgeen het erfdeel is geworden van de geselecteerde vertegenwoordigers van het werkhondenras. De Belgische Herder zal in

stand in zijn

 natuurlijke houding gekeurd worden, zonder fysiek contact met de voorbrenger.

 

Belangrijke verhoudingen: de Belgische Herdershond is inschrijfbaar in een vierkant. De borstdiepte komt tot aan de ellebooghoogte.

De snuitlengte is gelijk aan

of iets meer dan de helft van de hoofdlengte.

 

Gedrag / Karakter: de Belgische Herder is een waakzame en actieve hond, bruisend van vitaliteit en altijd bereid om tot actie over te gaan.

Aan zijn aangeboren geschiktheid als bewaker van de kudden paart hij de kostbare goede eigenschappen van de allerbeste waakhond voor

huis en erf. Hij is, zonder de minste aarzeling, de hardnekkige en vurige verdediger van zijn meester. Hij verenigt in zich alle vereiste kwaliteiten

om een herders-, waak-, verdedigings- en diensthond te zijn. Zijn levendig en alert temperament en zijn zelfverzekerd karakter, zonder ook maar

enige vrees of agressiviteit, moeten blijken uit de houding van zijn lichaam en de fiere en opmerkzame uitdrukking van zijn fonkelende ogen.

Tijdens het keuren zal men rekening houden met een `rustig` en `onverschrokken' karakter.

 

Hoofd: hoog gedragen, lang zonder overdrijving, rechtlijnig, goed gebeiteld en droog. De schedel en de snuit zijn ongeveer even lang, met ten

hoogste een klein verschil ten voordele van de snuitlengte, wat geheel de indruk geeft van een volmaakte afwerking.

 

Schedelgedeelte: middelmatig breed, in verhouding tot de lengte van het hoofd, het voorhoofd eerder afgeplat dan rond, de voorhoofdsgroef

weinig afgetekend, van opzij gezien evenwijdig aan de denkbeeldige lijn die de neusrug verlengt, achterhoofdskam weinig ontwikkeld, wenkbrauw-

en jukbeenbogen niet uitstekend.

Stop: matig

 

Snuitgedeelte:

Neus: zwart

Snuit: middelmatig lang en goed gebeiteld onder de ogen, geleidelijk naar de neus toe versmallend, in de vorm van een langwerpige wig, neusrug

recht en evenwijdig aan de verlengde bovenlijn van het voorhoofd, goed gespleten bek, wat betekent dat bij geopende bek, met de kaken wijd uit

elkaar, de mondhoeken sterk naar achteren zijn getrokken.

Lippen: dun, goed aangesloten en sterk gepigmenteerd.

Kaken/gebit: sterke en witte tanden, regelmatig en stevig ingeplant in goed ontwikkelde kaakbeenderen. 'Schaargebit', het 'tanggebit', waaraan de

voorkeur wordt gegeven door schaapherders en veedrijvers, wordt getolereerd. Volledig gebit, beantwoordend aan de tandformule, het ontbreken

van twee premolaren (2 P1) wordt geduld en de molaren 3 (M3) worden niet in aanmerking genomen.

Wangen: droog en goed valk, maar wel gespierd.

Ogen: middelmatig groot, noch uitpuilend, noch diepliggend, licht amandelvormig, schuin, bruinachtig, liefst donker, oogranden zwart, de blik is direct,

levendig, intelligent en vragend.

Oren: eerder klein, hoog aangezet, duidelijk driehoekig uitzien, oorschelpen goed afgerond, de uiteinden puntig, strak, rechtopstaand en verticaal

gedragen wanneer de hond aandachtig is.

 

Hals: goed uitkomend, iets lang, tamelijk opgericht, goed gespierd, naar de schouders toe geleidelijk breder wordend en zonder keelwammen, de nek

 licht gewelfd.

 

 

Romp: krachtig zonder plompheid, de lengte, vanaf het boegpunt tot aan het  zitbeenpunt, is ongeveer gelijk aan de schothoogte.

Bovenbelijning: de belijning van de rug en de lendenen verloopt recht.

Schoft: afgetekend.

Rug: vast, kort en goed gespierd.

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->Lenden: stevig, kort, voldoende breed, goed gespierd.

Kruis: goed gespierd, slechts zeer licht hellend, voldoende breed, maar zonder overdrijving.

Borst: weinig breed, maar goed diep, bovenzijde van ribben gewelfd, voorborst van voren gezien weinig breed, maar ook niet smal

Onderbelijning: begint onderaan de borst en stijgt licht in een harmonische curve naar de buik toe, die noch afhangend, noch

windhondachtig mag zijn, maar licht opgetrokken en matig ontwikkeld.

 

 

 

Staart: goed ingeplant, met krachtige aanzet, middellang, minstens tot aan de sprong doch bij voorkeur verder reikend, in rust hangend gedragen,

het uiteinde ter hoogte van de sprongen licht naar achteren gebogen, in actie meer opgeheven, doch niet hoger dan horizontaal gedragen, met de

buiging naar de staartpunt toe meer uitgesproken, doch zonder ooit een haak of een afbuiging te vormen.

 

Ledematen:

Voorste Ledematen:

Totaalbeeld: beendergestel stevig, maar niet zwaar, spierstelsel droog en sterk, de voorbenen zijn van alle zijden gezien loodrecht en van voren gezien

volkomen parallel.

Schouders: het schouderblad is lang en schuin, goed aanliggend, met het opperarmbeen een voldoende hoek vormend, die in het ideale geval 100-115░

bedraagt.

Opperarm: lang en voldoende schuin.

Elleboog: vast, noch afstaand, noch aangedrukt

Onderarm: lang en recht

Pols: zeer stevig en effen

Voormiddenvoeten: sterk en kort zoveel mogelijk loodrecht op de grond of slechts zeer weinig naar voren hellend

Voorvoeten: rond, kattenvoeten, tenen gebogen en goed gesloten, voetzolen dik en elastisch, nagels donker en dik.

 

 

Achterste ledematen:

Totaalbeeld: krachtig, maar niet zwaar; van opzij is de stand van de achterste ledematen loodrecht en gezien van achteren volkomen parallel

Dij: gemiddels lang, breed en sterk gespierd.

Knie: bevindt zich ongeveer loodrecht onder de heup; kniehoeking normaal.

Onderschenkel: gemiddeld lang, breed en gespierd.

Sprong: laag bij de grond, breed en gespierd; matig gehoekt.

Achtermiddenvoeten: stevig en kort; wolfsklauwen niet gewenst.

Achtervoeten: mogen licht ovaal zijn; tenen gebogen en goed gesloten; voetzolen dik en elastisch; nagels donker en dik

 

Gangwerk: de beweging is bij alle gangvormen levendig en vrij; de Belgische Herder is een goede galopeur, maar de gewone gangen zijn de stap en

vooral de draf; de ledematen bewegen evenwijdig aan het mediaanvlak van het lichaam (recht gaand). Bij hoge snelheid komen de voeten dichter bij

het mediaanvlak; bij het draven is de tredwijdte gemiddeld, de beweging regelmatig en vlot, met een goede stuwing van de achterste ledematen,

waarbij de bovenbelijning goed strak blijft en zonder dat de voorbenen te hoog worden opgeheven. De Belgische Herder is voortdurend in beweging

en lijkt onvermoeibaar; zijn gang is snel, elastisch en levendig. Hij is in staat om in volle snelheid plots van richting te veranderen (is `wendbaar'); door

zijn uitbundig temperament en zijn drang om te waken en te beschermen, heeft hij een uitgesproken neiging om in cirkels te bewegen.

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->

 

 

 

 

 

Huid: elastisch, maar over het hele lichaam goed en strak; randen van lippen en oogleden sterk gepigmenteerd.

<!--[if !vml]--><!--[endif]--> 

Vacht en VariŰteiten: daar de beharing bij de Belgische herdershonden verschilt in lengte, aanblik en kleur, werd dit als criterium gekozen om een

onderscheid te maken tussen de vier rasvariŰteiten: de Groenendaeler, de Tervuerense herder, de Mechelaar of Mechelse herder en Laekense herder.

Deze vier variŰteiten worden afzonderlijk gekeurd en iedere variŰteit afzonderlijk kan een voorstel krijgen voor een C.A.C, een C.A.C.I.B. of reserves.

Vachtsoorten: bij alle variŰteiten moet de beharing altijd dicht zijn, goed aanliggend, van 33n goede textuur en samen met de wollige ondervacht een

uitstekende beschutting vormen.

 

LANGHAAR: het haar kort op het hoofd, aan de buitenkant van de oren en het onderste van de ledematen, behalve aan de achterzijde van de onderarm,

die van aan de elleboog tot aan de pols bedekt is met lange haren, die `franjes' worden genoemd. Het haar is lang en vlak aanliggend over de rest van het

lichaam en langer en overvloedig rond de hals en op de voorborst, waar het een `halskraag' en een `borstveer' of  `bef' vormt. De opening van de

gehoorgang is beschermd door dichte haren. Vanaf de ooraanzet zijn de haren opstaand en vormen een omlijsting van het hoofd. De achterzijde van de

dijen is bekleed met zeer lang en overvloedig haar, dat de `broek' vormt. De staart is bedekt met lang en overvloedig haar dat een `veer' of  `pluim ' vormt.

De Groenendaeler en de Tervuerense zijn de langharigen.

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->

KORTHAAR: het haar zeer kort op het hoofd, aan de buitenkant van de oren en het onderste van de ledematen. Het is kort op de rest van het lichaam en

voller aan de staart en rond de hals, waar het een halskraag vormt, die begint aan de ooraanzet en dooraanzet en doorloopt tot de keel. Bovendien is de

achterzijde van de dijen met langere haren bevederd. De staart lijkt op een korenaar maar vormt geen staartveer.

De Mechelaar is de kortharige.

 

RUWHAAR: hetgeen de ruwharige vooral kenmerkt is de ruwheid en de droogheid van het haar, dat bovendien krassend is en warrelig. De haarlengte is

ongeveer 6 cm en over het hele lichaam gelijk, maar wel korter op de neusrug, het voorhoofd en de ledematen. Noch de haren rond de ogen, noch de

haren die de voorsnuit bedekken mogen zo uitgegroeid zijn dat ze de vorm van het hoofd verbergen. De snuitgarnituur nochtans is verplicht. De staart mag

geen veer vormen.

De Laekense herder is de ruwharige.

 

Vachtkleuren:

Masker: bij de Tervuerense en de Mechelse herders moet het masker zeer goed geprononceerd zijn en de neiging hebben de boven- en de onderlippen,

de mondhoeken en de oogleden te omvatten in ÚÚn enkele zwarte zone. Voor het masker wordt een strikt minimum van acht zichtbare pigmentatiepunten

bepaald: de beide oren, de beide bovenste oogleden en de beide boven- en onderlippen, die zwart moeten zijn.

 

Zwart-gevlamd (charbonnÚ): bij de Tervuerense en de Mechelse herders betekent zwart-gevlamd dat er haren zijn met zwarte uiteinden, waardoor de

grondkleur wordt beschaduwd. Dit zwart is in ieder geval `gevlamd' en mag zich noch als grote platen, noch als echte strepen (stroming) vertonen. Bij de

Laekense herder komt het zwart-gevlamd onopvallender tot uiting.

 

Groenendaeler: uitsluitend eenkleurig zwart.

 

Tervuerense herder: uitsluitend zwart-gevlamd vaalros (fauve-charbonnÚ) en zwart-gevlamd grijs (gris-charbonnÚ), met zwart masker; de zwart-gevlamde

vaalrosse kleur blijft nochtans de voorkeur hebben. Het vaalros (fauve) moet warm zijn, noch licht, noch uitgewassen. Een hond wiens vachtkleur anders is

dan zwart-gevlamd vaalros of niet de gewenst intensiteit vertoont, kan niet beschouwd worden als een elitehond.

 

Mechelaar: uitsluitend zwart-gevlamd vaalros (fauve-charbonnÚ), met zwart masker

 

Laekense herder: uitsluitend vaalros (fauve), met sporen van zwart-gevlamd (charbonnÚ), voornamelijk op de voorsnuit en de staart.

 

Alle variŰteiten: een weinig wit op de voorborst en de tenen wordt geduld.

 

Grootte, gewicht en maten:

 

Schofthoogte: de gewenste hoogte is gemiddeld      

 

       ░   62 cm voor de reuen,

       ░   58 cm voor de teven.

Grenzen: naar beneden 2 cm, naar boven 4 cm.

 

Gewicht:

 

       ░   reuen ongeveer 25 - 30 kg,

     ░   teven ongeveer 20 - 25 kg.

 

Lichaamsmaten: normale gemiddelde maten bij een Belgische Herder reu die een schofthoogte heeft van 62 cm:

 

         ░  Lichaamslengte (vanaf het boogpunt tot aan het zitbeen): 62 cm.

         ░  Hoofdlengte: 25 cm.

         ░  Snuitlengte: 12,5 Ó 13 cm.

       

                 

 

  

Laatste wijziging op: 26-11-2006 17:48